آره خیلی وقت بین نوشته هام فاصله افتاده، بارها تاچند قدمی نوشتن اومدم باز برگشتم... اینقدر مطلب برای خواندن گذاشتند و اینقدر هیاهو هست که صدام به گوش خودم هم نمی رسه.

در این وانفسای عقل و احساس و جملات و دستهای معلق در هوا  دلم می خواست جایی برای اعتماد، جایی برای دلخوشی بود... همه جا گنگ و همه جا تاریک
معنی فراق را خیلی خوب احساس می کنم.

شاید این پنجمین و یا ششمین باری باشه که بخاطر کار مجبورم تو شرکت بمونم که اصلاً کار خوشایندی نیست. بیشتر شبیه مسافرت با اتوبوس می مونه.

تنها مزیتش سکوتی که در طی روز دیگران از آدم دریغ می کنند!

البته شاید اینبار برخلاف همیشه خودم می خواستم بمونم چون دست و پنجه نرم کردن با این غول اوپن سورس (لینوکس) لذت بخشه.

وقتی وارد دنیای اوپن سورس میشی باید دنیای نرم افزارهایی رو  که با چند کلیک نصب میشن فراموش کنی و از این به بعد باید توی کلی فایل متنی بدنبال تنظیماتی باشی که شاید به راحتی پیداش هم نکنی

باید بری سراغ اینترنت و شاید یک جایی که فکرش و نمی کنی جواب سئوالی رو پیدا کنی که مدتها دنبالش بودی.

به هر حال دنیای اوپن سورس یعنی دردسر!