نمی دانم وقتی در خیابان های گرم و دود آلود تهران در حرکتید و بقول کارشناسان فن، سفر درون شهری دارید چقدر حواستان پیش درخت های معدود شهرمان می رود که در سکوت خود حرم گرما را تاب می آورند.

طبق آمارهای منتشره گرمای فزاینده، جهانی است و نتیجه گازهای گلخانه ای ... اما هرچه هست حیات گیاهان در این کره خاکی تبدیل شده به پدیده ای لوکس و فانتزی. جنگل را تبدیل می کنیم به کاغذ و میز و صندلی و دکور بعد با افتخار درخت می کاریم و توسعه فضای سبز شهری را افتخار می دانیم. بعد حواسمان نیست که کافی است متوسط دمای این کره آبی رنگ که از دور دل می برد و از نردیک زهره 2درجه بالا تر برود. آن وقت این فضای فانتزی شهری زرد می شود و افسرده و وقتی نگاهش می کنی دلت می گیرد.
1 درجه بالاتر یعنی کمبود آب و فراموشی آبیاری شهری ، یعنی مرگ چنار، یعنی لانه سوخته کبوتر ... یعنی سرمایش بیشتر، یعنی مصرف انرژی بیشتر، یعنی بازهم گرم تر یعنی یک گلخانه واقعی ...

برگردیم به شهر خودمان، گفتم فضای سبز شهری بهتر است بگوییم فضای سبز رنگ شهری که در اواسط فصل گرما دارد زرد می شود، دلت می خواهد آب معدنی که در دست داری بریزی به پای نهال در حال مرگی که به زور  در وسط شهر سعی دارد خودش را در بین اسفالت و آب فاضلاب نیتراته شوینده های شهری، سبز نگهدارد.

همه اینها را گفتم که بگویم چنارهای شهرمان که سال پیش آفت گرفت امسال برگریزان گرفته اند و همین طور اگر پیش برود چند سال بعد به جای چنارهای سر در آغوش خیابان ولیعصر-تجریش و شریعتی باید درخت توت بکاریم که کمی سرتق تر است.

فکری به حال درختان چنار بکنیم که دارند یکی یکی از زیر بار زندگی شانه خالی میکنند.