خواجه در حال دعا بود و خلائق بر در دکان منتظر تا کی زمان نیایش به سر آید. چندی گذشت و خواجه به در آمد از او پرسیدند در حین عبادت به کار نتوانی پرداخت؟

خواجه گفت هرگز، که در عبادت بجز ذکر نتوانی...

زیرکی می گذشت و این ماجرا شنید، از خواجه پرسید در حین کار عبادت توانی کرد؟ خواجه گفت صد البته که در حین هر عملی عبادت توانی ...

یکی از دوستان امروز ایمیلی فرستاده که بسیار برام جالب بود. موضوع ایمیل به خاطرات دهه 60 برمی گشت.
این حس که آدم های زیادی که هم دوره تو هستند و امسال که سال 1388 هست در دوره سنی 28 تا 38 زندگی می کنند و از دوره کردن خاطره ها لذت می برند برام خوشایند بود.
دهه 60 دقیقاً اوج جنگ بود. ما که تازه داشتیم دوران کودکی و نوجوانی رو تجربه می کردیم،  بطور مداوم ترس و خطر چاشنی زندگیمون شده بود. البته این شاید بخش خوب ماجراست و حتماً بعضی از هم دوره ای های ما تجربیات تلخ تری دارند که ما کمتر با اون آشنا هستیم.
اما چرا هنوز دوره کردن خاطرات اون دهه لذت بخش هست.
چندی پیش جایی خوندم که یادآوری همراه با حسرت دوران گذشته نشانه ای است از نارضایتی از حال و نداشتن امید و  ...
اگر این فرضیه درست باشه پس چرا ما خاطرات تلخ رو هم ورق می زنیم و برای هم یادآوری میکنیم؟

شاید به قول مجری برنامه نقره که چندی پیش از تلویزیون پخش می شد ما آدم های خاطره بازی هستیم.
شاید اون دوران با همه تلخی هاش، شور کودکی و نوجوانی ما رو به همراه داره،
شاید حضور کسانی که بودند و دیگه نداریمشون باعث دوره اون خاطرات میشه،
شاید آفتاب تابستون تو اون دهه پر رنگ تر بود و میوه های کودکی طعم دیگری داشتند،
و شاید مشکل اینجاست که دیگه بلد نیستیم خاطره بسازیم.

بگذریم در ادامه بخشی از ایمیل خاطره های دهه 60 رو گذاشتم که بخونید.