همه ما بسته به معیارهای شخصیتی و موقعیت هایی که در زندگی داشتیم روابط دوستانه ای  با آدم های اطراف خودمون برقرار کردیم.  شاید محیط دایره دوستی ها با بزرگ شدن ما بزرگ تر شده و شاید هم چندان تغییری نکرده باشد.

یادم هست در جایی خواندم که اجتماعی ترین افراد بیش از 150 دوست ندارند و اصولاً مدیریت روابط دوستی فراتر از این عدد مقدور نیست. اما واقعاً تعداد بالای دوستان بیانگر رفیق بازی و یک گونه فرار از خود و پنها بردن به سوی دیگران نیست و شاید بیانگر روابط اجتماعی؟

مهم کمیت افراد این دایره نیست مهم احساسی است که تا کنون از کنار این افراد بودن به ما و به آنها دست داده است. شاید دوست داشتن یک نوع برای خود خواستن دیگری و یا گونه ای از خودخواهی باشه. اما تنها خود خواهی قابل احترام و قابل درک برای همه ماست.

آره خیلی وقت بین نوشته هام فاصله افتاده، بارها تاچند قدمی نوشتن اومدم باز برگشتم... اینقدر مطلب برای خواندن گذاشتند و اینقدر هیاهو هست که صدام به گوش خودم هم نمی رسه.

در این وانفسای عقل و احساس و جملات و دستهای معلق در هوا  دلم می خواست جایی برای اعتماد، جایی برای دلخوشی بود... همه جا گنگ و همه جا تاریک
معنی فراق را خیلی خوب احساس می کنم.