|
خوب فرصتی شد تا بازهم با شما و خودم به اندازه چند خطی خلوت کنم. داشتم فکر می کردم از مزایای نداشتن ماشین و یا نخواستن ماشین در زندگی ارتباط با مردم کوچه و خیابان است. که بعضی و قتها هم بدجوری در چشمت فرو می رود.
به مدد تغییر محل شرکت چند وقتی است از تکنولوژی نیمه کاره مترو استفاده می کنم. که صد البته باز هم جای شکرش باقی است که با همه معایبش، از شر ترافیک خلاصت می کند و نه به طرفة العینی ولی به غمزة العینی به مقصد می رساندت. گرچه اگر ماشین سوار باشی مترو به مزاقت خوش نمی آید.
اما در مترو
در مترو با اقشار متفاوتی از جامعه روبرو هستی که به هر دلیلی امکان استفاده از خودروی شخصی را ندارند. بیشتر به سبب بزاعت، گاه به سبب نوع مقصد و ...
فرهنگ هایی را می بینی که زیر یک سقف جمع شده اند برای مقصدهای گوناگون و تو فرصت داری یک آزمایشگاه مردم شناسی رایگان را تجربه کنی.
مردمی را می بینی دوان دوان و عجول تر از پله های برقی، آنچنان شجاع که ایستاده چلوتر از خطوط قرمز و چنان قلندر که در فشار بسته شدن در اجدادت تو را یاد کنند و به دیدنت بیایند و بعضاٌ بسیار خوشبو که از رایحه شان نافه آهوی ختن را یاد کنی...
گاه می بینی جوانکی جایش را به پیری می دهد. و گاه پیری به پیرتری و تشکری و تبسمی
اگر جایی برای نشستن نداری پیشنهاد می کنم به کمک موبایلت از شنیدن موسیقی دلخواهت لذت ببری و از شنیدن صدای ناهنجار سایش ریل ها رهایی یابی ولی حواست باشد که اگر تازه کاری از مقصد جا نمانی.
مترو برای خواندن روزنامه، کتاب و هم فرصتی است مغتنم به شرط آنکه جایی برای نشستن هم داشته باشی و تحمل سرک کشیدن دیگران.
این اواخر دست فروش و فالگیر و رمال هم در مترو جا باز کرده بودند که چون صنف لبویی و نان خشکی هم تصمیم به بهره برداری از امکانات مترو را داشتند بالاخره به غیرت بعضی ها برخورد و فعلاً قائله تمام است.
تاریخچه مترو
تاریخ احداث متر به دهه 1840 ميلادي و به شهر لندن بر می گردد. طرح اولیه در سال 1855 و راه اندازی در سال 1863 صورت گرفته است.
اما برای مشاهده تاریخ مترو در تهران به آدرس زیر مراجعه کنید.
http://metro.tehran.ir/Default.aspx?tabid=10829&language=fa-IR |
